The M@ttia Project

Η 1^η Δεκεμβρίου 2021 που αποφάσισα να ξεκινήσω να δημοσιοποιώ το “The M@ttia Project” μέσω της πρό(σ)κλησης για ενδιαφέροντα teasers, δεν είναι για εμένα μία τυχαία ημερομηνία. Ερευνώντας (για το μεταπτυχιακό μου) -τις φυλλάδες της εφημερίδας Το Βήμα, ανάμεσα σε άλλες εφημερίδες- ανακάλυψα μία καταχώρηση για το Ελληνικό «Θεατρικό Μουσείο» (ιδρύθηκε το 1938 από το Σύλλογο Ελλήνων Θεατρικών Συγγραφέων) και τα ζητήματα που από τότε το ταλάνιζαν. Η ημερομηνία της φυλλάδας ήταν 1^η Δεκεμβρίου του 1985. Διαβάζοντας την πια τον Δεκέμβριο του 2015 είχαν περάσει 30 έτη και διαπίστωνα έκπληκτη ότι τα προβλήματα με το πέρασμα του χρόνου στο «Θεατρικό Μουσείο» της Ελλάδας, απλά μεγάλωναν, γιγαντώθηκαν, οδηγώντας το, τα τέλη του 2012, στο θάνατό (κλείσιμό) του.

Είχα ήδη διαπιστώσει, από νωρίς, πόσο σημαντικό ήταν αυτό όχι μόνο για την Ελλάδα αλλά Διεθνώς, καθώς το Θεατρικό Μουσείο, στέγαζε και το Κέντρο Μελέτης και Έρευνας του Ελληνικού Θεάτρου και γι’ αυτό άλλωστε από το 2017 το ανέφερα στη μεταπτυχιακή διπλωματική μου εργασία «Ιστορία και Δράση των Εταιρικών Θιάσων Ο.Ε.Θ.-Σ.Ε.Η.: 1990-1996» όταν ήμουν μεταπτυχιακή φοιτήτρια στο Τμήμα Θεατρικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Αθηνών με τίτλο «Από το κείμενο στη σκηνή. Το ελληνικό θέατρο σε διάλογο με το παγκόσμιο». Αυτός ήταν κι ο λόγος που στο εισαγωγικό μου σημείωμα ανέφερα τα εξής: «σε ό,τι αφορά τη παρούσα πρωτογενή έρευνα, η αναζήτηση του υλικού επιβεβαίωσε την ανάγκη στήριξης των νέων ερευνητών στον χώρο του θεάτρου, με εργαλεία που δυστυχώς στην παρούσα οικονομική συγκυρία, φαντάζουν ως άπιαστο όνειρο. Μία πολύτιμη πηγή, όπως ήδη αναφέρθηκε, ήταν το Κέντρο Μελέτης και Έρευνας του Ελληνικού Θεάτρου (Θεατρικό Μουσείο), για χρόνια αλλά μέχρι και την στιγμή αυτή, παραμένει ερμητικά κλειστό, με τις αρχειακές συλλογές να φθείρονται στο χρόνο. “Ανάσα” εντούτοις, σε αυτό το σχεδόν εχθρικά διαμορφωμένο περιβάλλον για τον ερευνητή, αποτελεί το αρχειακό υλικό των ελληνικών εφημερίδων και περιοδικών το οποίο αποτελεί, σε ορισμένες περιπτώσεις, όχι απλά πολύτιμη, αλλά μοναδική πηγή άντλησης στοιχείων. Η εποχή που θα είναι πραγματικότητα η ψηφιοποίηση του συνόλου του ημερήσιου και του περιοδικού Τύπου, καθώς και του έντυπου υλικού, όπως τα θεατρικά προγράμματα και των οποίων η πρόσβαση θα μπορεί να είναι ελεύθερα προσβάσιμη, για τον κάθε ερευνητή μέσω διαδικτύου, πιστεύω ότι θα είναι μία χρυσή εποχή, τουλάχιστον, για την επιστήμη του θεάτρου».

Το όραμά μου είναι η ίδρυση του πρώτου Ψηφιακού-Παραδοσιακού Παγκόσμιου Θεατρικού Μουσείου να αποτελέσει «το πιο σημαντικό Παγκόσμιο Μουσείο Θεάτρου Διεθνώς». Σκοπός μου δεν είναι σε καμία περίπτωση να ανταγωνιστώ οποιοδήποτε υπάρχον μουσείο, όπως για παράδειγμα το ελληνικό «Θεατρικό Μουσείο» αλλά να το «χρησιμοποιήσω», όπως έγινε άλλωστε σαν έναυσμα κι έμπνευση στη δημιουργία μίας βιώσιμης επιχείρησης που θα έχει όλα τα μέσα να προωθήσει το Ελληνικό και Παγκόσμιο Θέατρο, όπως τους αξίζει. Μέσω του Ψηφιακού-Παραδοσιακού Παγκόσμιου Θεατρικού Μουσείου φιλοδοξώ να διατηρήσω τη Πολιτιστική Κληρονομιά του Θεάτρου αλλά και να την χρησιμοποιήσω προς όφελος ανθρώπων σε όλο τον κόσμο, μέσω διεπιστημονικών συνεργασιών.